Tien jaar geleden, tijdens een ontspannen bridgenamiddag in het zonovergoten Langogne in de Lozère, deelde ik een anekdote en een geopolitieke prognose met enkele goede vrienden (Georges Brunel en Monique & Claude Durand). Ik stelde dat de welvaart van West-Europa onherroepelijk zou verschuiven naar het Oosten. Deze verschuiving zou niet willekeurig plaatsvinden, maar zich voltrekken langs een specifieke, strategische as: de verbinding tussen de door China aangekochte haven van Piraeus in Griekenland en de haven van Gdańsk in Polen. Destijds werd deze observatie door sommigen afgedaan als een interessante, maar verre speculatie.
Politiek
De hedendaagse geopolitieke architectuur, decennialang gedomineerd door een unipolaire Amerikaanse hegemonie, vertoont barsten die niet langer kunnen worden genegeerd of weggemoffeld door westerse mainstream media. Waar we momenteel getuige van zijn, is geen reeks geïsoleerde diplomatieke misstappen, maar een systematische, diepgewortelde ineenstorting van de strategische logica van Washington. Van de uitputtingsslag in Oost-Europa tot de logistieke en morele moerassen in het Midden-Oosten, het Amerikaanse imperium herhaalt de fouten van het verleden, blind voor de realiteit op de grond.
De geopolitieke tektoniek van de wereld is onherroepelijk verschoven, en deze aardverschuiving loopt dwars door de Oekraïense steppe. Terwijl het Westen zich vastklampt aan de restanten van zijn unipolaire hegemonie, maakt Rusland op het slagveld en daarbuiten iets pijnlijk duidelijk: de tijd van de Westerse illusies is voorbij. Het Westen, en in het bijzonder de NAVO, bevindt zich op het zwakste punt van deze eeuw. De Verenigde Staten blijken niet eens in staat om een asymmetrische confrontatie met Iran naar hun hand te zetten, laat staan dat ze een symmetrische oorlog tegen een nucleaire en industriële grootmacht als Rusland kunnen winnen. Europa, gereduceerd tot een verzameling vazalstaten die wanhopig proberen hun energievoorziening veilig te stellen terwijl ze de Amerikaanse belangen dienen, is militair en economisch uitgehold.
Analyse van de Belgische subsidiecultuur: waarom liberale kritiek op kmo-steun haaks staat op de miljardensteun voor grote bedrijven en de zorgsector. Terwijl econoom Rudy Aernoudt de Vlaamse kmo’s kapittelt voor hun subsidiereflex, bouwt zijn baas Georges-Louis Bouchez mee aan de grootste corporatieve welvaartsstaat van Europa. In het publieke debat over de Belgische economie duikt met regelmaat de term ‘baxtereconomie’ op. Het is een krachtige metafoor voor een systeem waarin ondernemingen niet langer overleven op basis van hun eigen verdienmodel, maar kunstmatig in leven worden gehouden door een voortdurende toediening van overheidssteun. Recentelijk kreeg deze kritiek opnieuw prominente aandacht in een column van econoom Rudy Aernoudt op www.made-in.be/. Als kabinetschef van MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez hekelde hij daarin de Vlaamse subsidiecultuur voor kmo’s. Hij stelde terecht dat instrumenten zoals de kmo-portefeuille en groeisubsidies een financiële reflex hebben gecreëerd: eerst zoeken naar steun, dan pas nadenken over strategie en rentabiliteit.
De hedendaagse geopolitieke architectuur bevindt zich in een staat van onomkeerbare transformatie. Wat gedurende de afgelopen drie decennia door westerse establishmentdenktanks en media werd gepresenteerd als de "einde van de geschiedenis" – een stabiele, unipolaire wereldorde onder leiding van Washington en haar Europese bondgenoten – ontpopt zich steeds duidelijker als een kostbare, destructieve en moreel failliete illusie. Aan de hand van de onthullende en gedetailleerde analyses van oud-kolonel Lawrence Wilkerson, voormalig stafchef van minister van Buitenlandse Zaken Colin Powell, wordt een ongemakkelijke waarheid blootgelegd die door de mainstream media consequent wordt genegeerd. De huidige crisis in Europa, de verwoestende oorlog in Oekraïne en de schijnbare ineenstorting van het trans-Atlantische project zijn geen ongelukkige samenloop van omstandigheden, noch het resultaat van onvoorzienbaar Russisch expansionisme. Het is het logische, en door velen in Washington zelfs beoogde, resultaat van een decennialang gevoerde, door de Central Intelligence Agency (CIA) gestuurde agenda.
Wie vandaag de dag door de Vlaamse en Waalse gewesten rijdt, ziet hier en daar nog de skeletten van een voorbije tijd: verlaten fabriekshallen, dichtgeslibde dokken en verroeste spoorlijnen die ooit de levensaders van onze welvaart waren. Als 79-jarige ingenieur kijk ik naar dit landschap niet met louter nostalgie, maar met een diep gevoel van onbegrip en verontwaardiging. Wat we vandaag ervaren als 'stilstand', is in werkelijkheid het eindresultaat van decennia aan bewust, verkeerd politiek strategisch beleid. We hebben onze industriële ruggengraat niet per ongeluk gebroken; ze is ons afgenomen.
De menselijke kwetsbaarheid wordt nergens zo pijnlijk blootgelegd als in de spreekkamer van een arts. Het is een ruimte die verondersteld wordt te staan voor wetenschap, empathie en herstel, maar die in de praktijk vaak verwordt tot een theater van arrogantie, systemische traagheid en gevaarlijke zelfvoldaanheid. Precies één jaar geleden belandde ik, een 79-jarige man met een leven vol internationale ervaring en een diep respect voor kennis, in een medische nachtmerrie die bijna mijn linkervoet kostte. Wat begon als intense rugpijn, ontaardde door een opeenvolging van medische fouten, geneesmiddelen bijwerkingen en professionele hoogmoed in een levensbedreigende infectie.
De energiebevoorrading van Europa bevindt zich in een staat van diepe, structurele kwetsbaarheid, een realiteit die door de officiële kanalen van de Europese Unie stelselmatig wordt gebagatelliseerd of verpakt in een narratief van triomfantelijke veerkracht. Terwijl de Europese Commissie onder leiding van Ursula von der Leyen de wereld probeert te overtuigen van een succesvolle transitie en een overwonnen afhankelijkheid, wijzen de harde marktcijfers en fundamentele economische analyses op een heel andere waarheid. Europa staat aan de vooravond van een potentieel catastrofale energiecrisis, waarbij de prijzen niet slechts cyclisch schommelen, maar structureel worden opgedreven door een combinatie van fysieke marktkrapte, een fundamenteel defect marktontwerp en een kortzichtig geopolitiek beleid.
Er is geen mooipraten meer aan: de Europese Unie maakt een rampzalig decennium mee, en de manieren om de structurele problemen nog langer te verhullen, raken langzaam maar zeker op. Duitsland noteert al meerdere kwartalen op rij een dalende industriële productie en verliest honderdduizenden banen in de maaksector. Frankrijk leent zich kapot om de lopende uitgaven te dekken en de rentelast verstikt elke vorm van economische zuurstof.
Free speech
De menselijke kwetsbaarheid wordt nergens zo pijnlijk blootgelegd als in de spreekkamer van een arts. Het is een ruimte die verondersteld wordt te staan voor wetenschap, empathie en herstel, maar die in de praktijk vaak verwordt tot een theater van arrogantie, systemische traagheid en gevaarlijke zelfvoldaanheid. Precies één jaar geleden belandde ik, een 79-jarige man met een leven vol internationale ervaring en een diep respect voor kennis, in een medische nachtmerrie die bijna mijn linkervoet kostte. Wat begon als intense rugpijn, ontaardde door een opeenvolging van medische fouten, geneesmiddelen bijwerkingen en professionele hoogmoed in een levensbedreigende infectie.
De geschiedenis getuigt van grote geesten die ongelofelijke dingen hebben bereikt. Nicola Tesla, Sir Isaac Newton, Blaise Pascal, Friedrich Nietzsche, Arthur Schopenhauer, en vele anderen. Maar als men de biografieën van deze uitzonderlijke individuen naast elkaar legt, springt één opvallende gemeenschappelijke deler in het oog: de manier waarop zij sociale interactie benaderden, of beter gezegd, hoe weinig zij daar eigenlijk in zochten. Velen herkennen dit gevoel. Het is de ervaring van het zitten in een kamer vol mensen, op een receptie of in een druk café, en in plaats van zich opgeladen te voelen door de sociale energie, zich juist leeggezogen en uitgeput voelen. De enige wens die overblijft, is de drang om te ontsnappen, om zich terug te trekken in de stille ruimte waar men kan lezen, denken, observeren, of simpelweg alleen kan zijn.
De Vietnamoorlog kostte meer dan drie miljoen mensen het leven. Maar het verhaal dat de meesten van ons op school hebben geleerd — dat het simpelweg ging om het stoppen van het communisme — is gevaarlijk onvolledig. De ware oorsprong strekt zich uit over decennia voordat de eerste Amerikaanse soldaat voet zette in Zuidoost-Azië, door Franse koloniale rubberplantages waar zevenduizend arbeiders stierven op een enkel landgoed, door een junglebijeenkomst waar Amerikaanse spionnen het leven van Ho Chi Minh redden, door acht brieven die naar president Truman werden gestuurd maar nooit beantwoord, door een democratische verkiezing die bewust werd gesaboteerd omdat de verkeerde kant zou winnen, en door een marineaanval op een stormachtige nacht in de Golf van Tonkin waarvan gedeclassificeerde NSA-documenten nu bevestigen dat deze vrijwel zeker nooit heeft plaatsgevonden.
In een tijdperk waarin de westerse wereld zich graag presenteert als de hoeder van de rechtsstaat, de democratie en de vrijheid van meningsuiting, onthult de werkelijkheid een steeds donkerder en meer autoritair gezicht. Een van de meest schrijnende en tegelijkertijd verhelderende getuigenissen van dit verval komt van kolonel b.d. Jacques Baud, voormalig Zwitsers inlichtingenofficier en auteur. In een recent en ontluisterend gesprek met Nima Alkhorshid schetst Baud niet alleen de onmenselijke persoonlijke prijs die hij betaalt voor zijn vrijheid van meningsuiting, maar legt hij ook de vinger op de zere plek van het westerse strategische denken. Van de sovjetisering van Europa tot de ideologische blindheid van de Israëlische inlichtingendiensten, en van de wanhoopsacties van het Oekraïense regime tot de rationele, doctrine-gedreven oorlogsvoering van Iran: Bauds analyse is een noodzakelijke correctie op de westerse narratieven.
Toen de Amerikaanse regering besloot sancties op te leggen aan de speciale VN-rapporteur voor de bezette Palestijnse gebieden, Francesca Albanese, waren eerlijke mensenrechtenverdedigers verbijsterd. De maatregel, aangekondigd in juli 2025 door minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio, werd gepresenteerd als een reactie op wat de Amerikaanse regering de "onwettige en schandelijke pogingen" van de expert noemde om acties van het Internationaal Strafhof (ICC) tegen Israëlische en Amerikaanse functionarissen te bevorderen.
In een recent gesprek op Dialogue Works voegde de voormalige Zwitserse legerkolonel en inlichtingenanalist Jacques Baud zich bij host Nima Alkhorshid voor een diepgaande discussie over de transformatie van mondiale machtsstructuren. Hun uitwisseling biedt een kristalheldere uitleg van een thesis die steeds vaker wordt weergegeven door strategische denkers wereldwijd: het tijdperk van unipolaire westerse dominantie is voorbij door de onomkeerbare opkomst van soevereine, technisch capabele staten die weigeren onderworpen te worden.
Een overlijdensbericht in 12 stellingen of de ondergang van een uitgefaseerd model. Toespraak op de jaarlijkse conferentie "Mut zur Ethik" van 29 tot en met 31 augustus 2025 in Sirnach, Zwitserland door Patrik Baab.
De houding van het Verenigd Koninkrijk ten opzichte van de oorlog met Iran is een nationale schande geweest en heeft aangetoond dat Groot-Brittannië een machteloos leger en een niet-bestaande diplomatie heeft. Dit is symptomatisch voor de toenemende onwetendheid van onze Britse elite, met ministers die zo vaak komen en gaan dat ze niets nuttigs kunnen doen, terwijl onze universiteiten failliet zijn en we moeite hebben om nieuw talent op te leiden dat een complexe wereld kan begrijpen.
Ze zag hoe de bolsjewieken in 1917 de macht grepen. In 1918 maakten ze al de fouten die de volgende eeuw zouden bepalen. Een van de meest gerespecteerde marxisten die toen leefde, schreef vanuit een Duitse gevangeniscel precies hoe het zou aflopen. Ze noemden haar een ketter. Toen bewees Stalin haar gelijk. Ze kreeg elk detail juist. Haar naam was Rosa Luxemburg.
AI & Open Source
De open-source wereld staat nooit stil, maar de recente sluiting van de merge window voor de Linux-kernel 7.3 markeert een bijzonder scharnierpunt in de geschiedenis van het besturingssysteem. Wat ooit begon als een hobbyproject van een Finse student, is uitgegroeid tot de ruggengraat van de mondiale digitale infrastructuur, van supercomputers tot ruimtesondes. Echter, met deze omvang komt een systeem onder druk te staan. De Linux 7.3-release, waarvan de eerste release candidate (rc1) eind augustus 2026 werd vrijgegeven door Linus Torvalds, brengt niet alleen enorme prestatiewinsten op het gebied van geheugenbeheer, bestandssystemen en GPU-ondersteuning, maar onthult ook de systemische kwetsbaarheden van een ecosysteem dat wordt overspoeld door kunstmatig gegenereerde code.
Sinds de start van De Jakobijn in maart 2026 krijg ik regelmatig dezelfde vraag: "Hoe doe je het om zulke complexe geopolitieke en maatschappelijke problemen zo helder en eenvoudig te formuleren? Waar haal je de tijd vandaan om al die bronnen te analyseren?" Vandaag zal ik u een eerlijk antwoord geven. Een antwoord dat misschien verrassend is, maar dat perfect aansluit bij de visie van deze website: Vooruitgang door Solidariteit en het Delen van Kennis. Het eerlijke antwoord is dit: zonder kunstmatige intelligentie zou De Jakobijn niet bestaan.
Onlangs kocht ik een droom-pc. Een AMD Ryzen 9 9950X3D, een RTX 5070, 64 GB RAM en een 2 TB Samsung 990 Pro NVMe solid state drive. Het kostte een klein fortuin: € 4.110. En toen maakte ik de fout om Windows 11 ermee in aanraking te laten komen. Binnen enkele minuten staarde ik naar iets dat minder aanvoelde als een besturingssysteem en meer als een surveillance-instrument met een startmenu. Microsoft wilde mijn e-mailadres. Microsoft wilde mijn telefoonnummer. Microsoft wilde dat ik Edge gebruikte, Office 365 kocht, hen mijn gegevens "toevertrouwde".
Terwijl China de wereld verovert met open-source AI-modellen zoals Kimi K3 en meer dan 10 miljard downloads, bouwt Europa aan een muur van regulering. Een diepgaande analyse van de AI Act, geopolitieke spanningen en de toekomst van mondiale AI-governance.
Prompt engineering is de kunst van het formuleren van inputs die AI-systemen leiden naar de gewenste output. De invoer van een AI-systeem noemen we een ‘prompt’. Prompt engineering betekent dus: de beste prompt creëren om de gewenste output te verkrijgen. Een prompt kan variëren van een eenvoudige vraag tot een complexe instructie, afhankelijk van de taak en het AI-systeem.
Het is een fascinerend en belangrijk verhaal – digitale soevereiniteit wordt steeds meer een geopolitieke kwestie, en de Duitse aanpak biedt een blauwdruk die andere overheden serieus zullen bestuderen. In de noordelijke Duitse deelstaat Sleeswijk-Holstein, ingeklemd tussen de Noordzee en de Oostzee, is iets gebeurd dat de wereldwijde tech-industrie niet zag aankomen. Zonder spektakel of internationale persconferenties heeft de deelstaatregering besloten Microsoft Windows en bijbehorende software systematisch te vervangen door Linux en open-source alternatieven. Wat op het eerste gezicht lijkt op een technische migratie, is in werkelijkheid een geopolitiek statement van historische proporties.
De oorlogen en agressies van Israël en de Verenigde Staten in het Midden-Oosten hebben niet alleen de regio, maar de hele wereld gedestabiliseerd. Het Westen zit gevangen in een web van eigen geopolitieke misrekeningen. Na Trump’s verloren oorlog valt hij tussen twee stoelen: kiezen tussen ego of economie want hij heeft zich door het starten van de oorlog tegen Iran in een onmogelijke positie gemanoeuvreerd. Hij heeft zichzelf in de val gelokt. Aan de ene kant is er de interne druk van neoconservatieven zoals Lindsey Graham, die een totale vernietiging van Iran eisen en aan de andere kant is er de harde realiteit van de wereldeconomie. Zijn ego drijft hem naar een overwinning, maar de realiteit bezorgt hem een nederlaag. De prijzen van olie & gas en een slabakkende internationale handel zorgen voor een constante dreiging want de infrastructuur van GCC landen (Saoedi-Arabië, VAE, Qatar, Koeweit) is een potentieel doelwit zolang de oorlog met Iran voortduurt. Een escalatie ontwricht niet alleen de oliemarkten, maar kan ook de aanvoer van strategische materialen zoals meststoffen, zwavel, helium en aluminium verstikken.
Kiev, mei 2026 – In de vier jaar durende oorlog tegen Rusland is Oekraïne uitgegroeid tot een mondiale proeftuin voor militaire technologie. Een van de meest invloedrijke, maar ook omstreden spelers op dit gebied is het Amerikaanse technologiebedrijf Palantir Technologies. Hoewel er in het verleden ongefundeerde beschuldigingen zijn geuit over de rol van dit bedrijf, tonen feitelijke rapporten aan dat Palantir voornamelijk wordt gebruikt voor datagestuurde besluitvorming, luchtverdediging en het plannen van diepe aanvallen op legitieme militaire doelen. Toch roept het gebruik van AI in oorlogsvoering prangende juridische vragen op: wie is er verantwoordelijk als een algoritme een fout maakt?
In een AI-landschap dat wordt gedomineerd door datacenters van miljarden dollars en onbeperkte rekenkracht, heeft een relatief klein team van DeepSeek zojuist een bom laten vallen: DeepSeek V4 Pro, een Mixture-of-Experts (MoE)-model met 1,6 biljoen parameters dat rechtstreeks de concurrentie aangaat met de closed-source giganten uit de industrie. Wat dit verhaal opmerkelijk maakt, is niet alleen de prestatie, maar ook de beperkingen. Naar verluidt werkt DeepSeek met een team dat ongeveer 40 keer kleiner is dan dat van Open AI en heeft het geen toegang tot de meest geavanceerde NVIDIA-chips. Toch hebben ze een model gebouwd met een contextvenster van 1 miljoen tokens dat rivaliseert met Claude Opus 4.6 en GPT-5.4.
Energie & wetenschap
De westerse auto-industrie heeft decennialang geleefd van een stilzwijgend, maar diepgeworteld contract met de consument: de geplande veroudering. Een verbrandingsmotor is, bij zijn aard, een samenstel van wrijving, hitte en trillingen. Zuigerveren slijten, pakkingen begeven het, en distributiekettingen rekken uit. Wie met een conventionele auto 300.000 kilometer haalt zonder grote revisies, heeft de statistieken al overwonnen. Deze inherente beperking was niet slechts een technisch mankement; het was de economische motor die de tweedehandsmarkt en de cyclische vervangingsdrang van de consument in stand hield. Maar dit tijdperk van geforceerde vervanging nadert zijn einde, en de doodsklok wordt niet geluid door een westerse innovator, maar door de onverbiddelijke, pragmatische ingenieurskunst uit China.
Kijk eens naar de telefoon in uw hand. Kijk naar de rechterbovenhoek van het scherm. Daar ziet u een batterijpictogram. Elke avond, zonder uitzondering, plugt u dat apparaat in het stopcontact. Als u het vergeet, verandert uw Apple van 1.200 euro tegen de middag in een nutteloos stuk glas. Al vijftien jaar lang proberen Amerikaanse techreuzen zoals Apple, Google en Samsung ons ervan te overtuigen dat dit gewoon de realiteit van moderne technologie is. U wilt een snellere telefoon? Dan moet u maar leren leven met batterijangst. Maar terwijl Silicon Valley deze strijd tegen de wetten van de fysica voert, vindt er in China een historische disruptie plaats die het hele iPhone ecosysteem verouderd maakt.
In de hedendaagse geopolitieke en technologische discoursen wordt ons voortdurend een narratief voorgeschoteld van onverbiddelijke concurrentie, technologische afscheiding en de zogenaamde noodzaak tot 'decoupling' tussen het Westen en China. Amerikaanse politici en beleidsmakers spreken met groot pathos over het indammen van Chinese technologische opkomst, het opleggen van sancties en het beschermen van westerse innovatie door middel van exclusiviteit. Doch, wanneer we de retoriek doorprikken en kijken naar de harde, onweerlegbare feiten van de markt, ontvouwt zich een compleet ander beeld. Een beeld waarin de zogenaamde onoverbrugbare kloof niet alleen wordt overbrugd, maar waarin Chinese innovatie de spelregels van het mondiale kapitalisme fundamenteel herschrijft.
De energiebevoorrading van Europa bevindt zich in een staat van diepe, structurele kwetsbaarheid, een realiteit die door de officiële kanalen van de Europese Unie stelselmatig wordt gebagatelliseerd of verpakt in een narratief van triomfantelijke veerkracht. Terwijl de Europese Commissie onder leiding van Ursula von der Leyen de wereld probeert te overtuigen van een succesvolle transitie en een overwonnen afhankelijkheid, wijzen de harde marktcijfers en fundamentele economische analyses op een heel andere waarheid. Europa staat aan de vooravond van een potentieel catastrofale energiecrisis, waarbij de prijzen niet slechts cyclisch schommelen, maar structureel worden opgedreven door een combinatie van fysieke marktkrapte, een fundamenteel defect marktontwerp en een kortzichtig geopolitiek beleid.
Als een beschaving die bouwt met zelfherstellend beton, koolstofvezel wapening en algoritmische structurele optimalisatie, kijken we met een neerbuigende tederheid terug op onze voorouders. We kijken naar middeleeuwse kathedralen of koloniale vestingen en verbazen ons erover dat ze überhaupt overeind zijn blijven staan, in de veronderstelling dat de bouwers vertrouwden op puur geluk, bijgeloof en een overvloed aan handarbeid. Maar als we dan naar onze eigen infrastructuur kijken: onze moderne snelwegviaducten vertonen al binnen drie decennia structurele scheuren. Onze betonnen hoogbouw wordt geplaagd door "betonkanker" (alkali-silicreactie) en structurele degradatie nog voor hun eerste grote eeuwfeest.
Er is geen mooipraten meer aan: de Europese Unie maakt een rampzalig decennium mee, en de manieren om de structurele problemen nog langer te verhullen, raken langzaam maar zeker op. Duitsland noteert al meerdere kwartalen op rij een dalende industriële productie en verliest honderdduizenden banen in de maaksector. Frankrijk leent zich kapot om de lopende uitgaven te dekken en de rentelast verstikt elke vorm van economische zuurstof.
Ik ben een gepensioneerd diepzeeduiker/lasser die wereldwijd op pijpleidingsschepen werkte en later ploegbaas was bij de aardgas terminals in Zeebrugge en Duinkerke. Die terminals waren niet betrokken bij de sabotage van Nord Stream. Ik ben al 14 jaar met pensioen en heb geen geheime informatie. Wat ik weet over onderwater explosies komt niet van YouTube – het komt van werken op 10 tot 165 meter diepte, met een las- of snijbrander in mijn hand. Wat ik hier schrijf is niet om op te scheppen, maar om één feit duidelijk te maken: ik weet wat er nodig is om een pijpleiding op 80 meter diepte te vernietigen – en ik speculeer niet.
De publicatie van wetenschappelijk onderzoek is een bijzonder lucratieve industrie. De meest recente schattingen suggereren dat deze een jaaromzet van ongeveer 19 miljard US-dollar (of 16,67 miljard euro) genereert, met marges van rond de 40 procent. Deze duizelingwekkende cijfers weerspiegelen grotendeels het feit dat de "Grote Vijf" commerciële uitgevers, zoals Elsevier, Springer Nature, Wiley, Taylor & Francis en SAGE, profiteren van werk dat grotendeels met publiek geld wordt gefinancierd.
In bepaalde geopolitieke kanalen en op Persischtalige platforms circuleert momenteel een bericht dat zorgwekkend klinkt. Iran zou een specifieke lijst hebben opgesteld van Europese energie-infrastructuur als potentiële doelwitten. De redenering die hierbij wordt gevoerd, is dat Oekraïne, onder leiding van president Zelensky, fungeert als een Europees proxy-leger. Volgens dit narratief zouden de acties van Kiev een vergelding tegen Europese energiebelangen rechtvaardigen. Voor de oplettende lezer van De Jakobijn is het essentieel om voorbij de oppervlakkige sensatie te kijken. We moeten de feitelijke kern van deze beweringen scheiden van geopolitieke vervorming.
Video's
De recente dreigementen van Volodamir Zelensky tegen Russische luchthavens en passagiersvliegtuigen waren de druppel die de emmer voor Moskou deed overlopen. Het Kremlin is zich er terdege van bewust dat Zelensky dergelijke uitspraken nooit zou hebben durven doen zonder de goedkeuring van zijn meesters in de Europese Unie en Groot-Brittannië. Afgaande op de uitspraken van talrijke invloedrijke Russische politici, wordt duidelijk dat Moskou terroristische aanvallen op Russische luchthavens en civiele vliegtuigen mogelijk beschouwt als een gezamenlijke actie van Oekraïne in Europa.
…
…
De ware oorsprong van de Vietnamoorlog: wat historici verkeerd begrijpen
De Vietnamoorlog eiste meer dan drie miljoen levens. Maar het verhaal dat de meesten van ons op school leerden – dat het simpelweg ging om het stoppen van het communisme – is gevaarlijk onvolledig. De werkelijke oorsprong strekt zich decennia terug uit, voordat de eerste Amerikaanse soldaat voet zette in Zuidoost-Azië. Het gaat over Franse koloniale rubberplantages waar zeventienduizend arbeiders op één plantage omkwamen, een ontmoeting in de jungle waar Amerikaanse spionnen het leven van Ho Chi Minh…
De Vietnamoorlog eiste meer dan drie miljoen levens. Maar het verhaal dat de meesten van ons op school leerden – dat het simpelweg ging om het stoppen van het communisme – is gevaarlijk onvolledig. De werkelijke oorsprong strekt zich decennia terug uit, voordat de eerste Amerikaanse soldaat voet zette in Zuidoost-Azië. Het gaat over Franse koloniale rubberplantages waar zeventienduizend arbeiders op één plantage omkwamen, een ontmoeting in de jungle waar Amerikaanse spionnen het leven van Ho Chi Minh…
Waarom de gasprijzen in Europa zijn verdubbeld en waarom de winter nog erger kan worden
De gasprijzen in Europa zijn dit jaar verdubbeld. Maar het grotere probleem is wat er daarna gebeurt. De prijzen zijn sinds januari met ongeveer 120% gestegen, terwijl de winter nog maanden weg is. Dus waarom wordt gas nu duurder? Omdat Europa van twee kanten onder druk staat. De vraag stijgt, terwijl het aanbod krapper wordt, en de gasvoorraden ver onder het gewenste niveau voor de winter blijven. En dat roept een cruciale vraag op: wat gebeurt er als de noodtoestand eerder aanbreekt dan…
De gasprijzen in Europa zijn dit jaar verdubbeld. Maar het grotere probleem is wat er daarna gebeurt. De prijzen zijn sinds januari met ongeveer 120% gestegen, terwijl de winter nog maanden weg is. Dus waarom wordt gas nu duurder? Omdat Europa van twee kanten onder druk staat. De vraag stijgt, terwijl het aanbod krapper wordt, en de gasvoorraden ver onder het gewenste niveau voor de winter blijven. En dat roept een cruciale vraag op: wat gebeurt er als de noodtoestand eerder aanbreekt dan…
HP voert een verbitterde, en uiteindelijk kansloze strijd tegen China
Twee recente ontwikkelingen rondom het Amerikaanse technologiebedrijf HP (Hewlett-Packard) illustreren deze paradox op een manier die bijna literair aanvoelt. Enerzijds betaalt HP, een van de oudste en meest gevestigde technologiereuzen van Silicon Valley, licentiegelden aan Huawei, een Chinees bedrijf dat door Washington op de beruchte 'Entity List' is geplaatst.
Anderzijds voert HP een verbitterde, en uiteindelijk kansloze strijd tegen een ecosysteem van compatibele inktcartridges…
Twee recente ontwikkelingen rondom het Amerikaanse technologiebedrijf HP (Hewlett-Packard) illustreren deze paradox op een manier die bijna literair aanvoelt. Enerzijds betaalt HP, een van de oudste en meest gevestigde technologiereuzen van Silicon Valley, licentiegelden aan Huawei, een Chinees bedrijf dat door Washington op de beruchte 'Entity List' is geplaatst.
Anderzijds voert HP een verbitterde, en uiteindelijk kansloze strijd tegen een ecosysteem van compatibele inktcartridges…