De Temu Paradox: Hoe de Werkmens voor zijn steunkousen en hoorapparaten woekerprijzen betaald

De Temu Paradox: Hoe de Werkmens voor zijn steunkousen en hoorapparaten woekerprijzen betaald

Door Frank Dumon

Onlangs ontmoette ik een vriendelijke, oudere man, die moeite had om te stappen, steunend op een wandelstok die waarschijnlijk meer jaren had gezien dan de gemiddelde Belgische premier. Ik zag dat hij, net zoals ik, compressiekousen droeg en vertelde hem dat. Een moment van herkenning tussen twee lotgenoten in het verval van de menselijke ader. Toen vroeg hij mij, met de argwaan van iemand die gewend is dat het leven hem nog één keer zal proberen te naaien, waar ik die kocht. Ik antwoordde naar waarheid: al jaren bij Temu voor 8€ per paar, en ze zijn van uitstekende kwaliteit.

Daar schrok hij van. Zijn ogen werden groot achter zijn dikke brillenglazen. Want bij de christelijke Mutualiteit betaalt hij als “leden gunstprijs” maar liefst 50€. De Werken Van Barmhartigheid nietwaar. Niet moeilijk dat ze multimiljardair zijn. Net zoals zusterorganisatie de Boerenbond. Ik heb nog voor hen in Vietnam gewerkt. Van 1982 tot 1984. En ze tellen niet mee voor mijn pensioen omdat ze nooit mijn sociale bijdragen betaalden. Dien maar strafklacht in, ik ben het gewoon.

En als hij de pech heeft dat hij zijn 'gunst' kwijt is, of als hij gewoon de verkeerde mutualiteit heeft gekozen, dan mag hij naar de apotheek. De 22 apotheken in Oostende vragen daar zonder blikken of blozen 59€ of meer voor. Daarom zijn er zoveel. Een kleine apotheek maakt gemakkelijk 10.000€ nettowinst per maand. Vraag het maar aan miljardair en Oostendenaar Marc Coucke die zijn shampoo's, vitaminen, voedingssupplementen ook in China kocht en net zoals Lapperre ook x 50 deed. Daarover straks meer.

De christelijke Mutualiteit waarschuwt ondertussen op de VRT voor fraudeurs die zich voordoen als CM medewerkers want oplichters proberen persoonsgegevens, geld en wachtwoorden te ontfutselen van leden van de christelijke Mutualiteit door zich voor te doen als medewerkers van het gezondheidsfonds. De mutualiteit roept zijn leden op om voorzichtig te zijn. Dat meldt de CM in een persbericht. Van sarcasme gesproken.

“Maar ze meten toch alles op?” vroeg hij, terwijl hij zocht naar een restje hoop in de oneindige bureaucratie van de zorg. “Ze zeggen toch dat het opmeten gratis is?” Ik moest lachen. Een droge, sarcastische lach die weg waaide over de dijk. Opmeten doen ze zogezegd gratis, maar daar is niet veel opmeten voor nodig. Kiezen tussen small, medium, large en extra large. De maten staan erbij. Met een lintmeter van de Action doe je dat zelf in drie seconden, terwijl je naar de zee staart. Maar goed, voor die 59 euro krijg je dan wel een apotheker die je een lolly aanbiedt en je vertelt dat je braaf bent geweest. Een emotionele dienstverlening, waar de Belg blijkbaar graag voor betaalt.

De medische maffia en de stormen van deze wereld.

Hetzelfde absurde theater speelt zich af in de wereld van de hoorapparaatjes. Een vriend van mij, wiens gehoor langzaam maar zeker werd overstemd door het gezeur van zijn vrouw en het nieuws op de VRT, stapte naar een bekende keten. Minimum 1.500 euro, werd hem verteld. Voor dat geld krijg je dan wel twee stukjes plastic die in je oor passen, een gratis doekje om ze schoon te vegen, en de belofte dat je de wereld weer in 'high definition' zult horen.

Koop je echter exact dezelfde functionaliteit – geluid versterken zodat je de postbode hoort aankomen – op Temu of Alibaba, dan kost dat 40 euro voor de beste kwaliteit. Ja, u leest het goed. Veertig euro. Voor het bedrag dat meneer Lapperre vraagt voor één enkel oorstukje, koop je op Alibaba een hele voorraad inclusief reservebatterijen, een schoonmaaksetje en nog een paar compressiekousen voor een half woonzorgcentrum.

De graaizuchtige lobbygroepen in de Gezondheidssector slaan nu uiteraard alarm. Ze trekken aan de alarmbel, ze slaan op de trommel, ze schrijven open brieven. Ze zijn heilig geschokt dat de werkman ontdekt heeft dat hij al decennia lang wordt afgezet door een systeem dat medische noodzaak heeft omgebouwd tot de meest lucratieve sector van het Westen. Maar in plaats van hun eigen marges eens onder de loep te nemen, wijzen ze met een beschuldigende vinger naar het Oosten. Schaf in Oostende de haarkappers, beauty salons, en de apothekers af en de winkelstraten worden lege oases.

Het Groene Geweten van de Europese Douane

En zie daar, de Europese Unie komt ter hulp! De EU sanctiespecialisten en douane-experten hebben nu een briljant plan bedacht: een extra pakjestaks opleggen aan Temu, Shein, Alibaba enzovoort. En weet u wat het mooiste is? Het excuus. Ze doen dit zogezegd om het milieu te sparen. Want die ‘dure’ vliegtuigtransporten uit China zijn daar de oorzaak van, beweert men.

Het is werkelijk een meesterwerk van Orwelliaanse dubbelspraak. Men maakt zich plots druk om de CO2-uitstoot van een klein, goedkoop pakketje met compressiekousen en hoorversterkers, terwijl dezelfde Europese Commissie wekelijks hele vloten privéjets en businessclass vluchten inzet om naar de volgende klimaat of NAVO top te vliegen. 

Voor elke van de 40.000 nutteloze EU bureaucraten (De EU instellingen tellen ruim 60.000 ambtenaren inclusief vertalers, juristen en wetenschappers) zijn er negen beleidsmedewerkers (echtgenoten, vrienden en kennissen maar vooral maîtresses) die hun rapporten schrijven, terwijl zij constant de wereld afreizen om hun nutteloze meningen te verkondigen aan gelijkgestemde idioten. Maar dat ontgaat hen volledig. Hun ecologische voetafdruk is zo groot dat je hem vanuit de ruimte kan zien, maar het is het goedkope pakketje van de weduwnaar uit Oostende dat de ozonlaag aantast. De Europese 'groene' politiek is niets meer dan een mechanisme om de armen te laten betalen voor de zonden van de rijken. U mag geen goedkope kousen meer kopen op Temu, want dat is slecht voor de aarde. Maar u mag wel met uw oude dieselwagen blijven rijden om naar het werk te gaan, want de Europese auto-industrie moet beschermd worden.

Amerika bombardeert, Europa sanctioneert, China produceert

Zo leven we in het Westen in een wereld die perfect samengevat kan worden in drie zinnen: Amerika bombardeert, Europa sanctioneert en China produceert. Het is de ultieme, perfecte drieklank van de moderne geopolitiek. Wij in Europa hebben ons teruggetrokken in een moreel verhoogde bubbel van sancties, embargo's en ethische richtlijnen. We zijn zo ethisch verantwoord dat we onszelf economisch wurgen. We weigeren zaken te doen met de wereld omdat ze niet 'netjes' genoeg is, terwijl wij zelf onze eigen bevolking financieel kaalplukken. En wie profiteert? China. Die produceren gewoon door. Ze lachen zich een deuk in Peking terwijl ze de Europese markt overspoelen met goederen die wij zelf niet meer mogen of kunnen maken. En als we dan toch dat ene, kleine, goedkope pakketje proberen te importeren om onze verouderde lijven een beetje comfortabel te houden, dan zetten we er een douanetaks op. Om het milieu. Uiteraard.

De Illusie van het Netto Inkomen

We hebben in dit land de hoogste belastingtarieven ter wereld. Het is een ongeschreven wet, een soort van zwaarbevochten recht van de staat om de burger te melken tot er geen druppel bloed meer uit te persen is. En het stopt niet bij de personenbelasting. Oh nee, dat zou te eenvoudig zijn. Dat zou te transparant zijn. Nee, het is een gelaagd systeem van financiële extractie, ontworpen door de grootste neo-liberale graaiers die zichzelf stiekem 'sociaal-democraat' noemen.

Als we een krop salade kopen, moeten we daar btw op betalen. Belasting op de Toegevoegde Waarde. Een belasting op de waarde die de boer, de transporteur en de supermarkt hebben toegevoegd. Maar de enige die er écht waarde aan toevoegt, is de werkman die het geld verdient om die salade te kopen. En die werkman wordt aan alle kanten geplukt. 

Zo houdt een doorsnee werkmens van zijn brutoloon, na aftrek van allerlei taksen, verkeersbelastingen, onroerende voorheffing, accijnzen op benzine, tabak en alcohol, en de eindeloze waslijst aan gemeentebelastingen, amper 25% over. Vijfentwintig procent. U werkt vijf dagen in de week. Eén dag is voor uzelf. De andere vier dagen werkt u exclusief voor de staat, voor de mutualiteit, voor de apotheker, voor de EU bureaucraat die een rapport schrijft over hoe u uw leven moet leiden.

U betaalt voor de snelwegen waar u file op staat. U betaalt voor de treinen die niet rijden. U betaalt voor de windmolens die uw zicht op de zee verpesten en toch geen stroom leveren als de wind niet waait. En als u dan, na al die jaren van hard werken, uw benen omhoog moet leggen omdat uw aderen het begeven, dan mag u nog eens 50 euro dokken voor een paar kousen die u in China voor een habbekrats krijgt.

De Businessclass van de Bureaucraat

En weet u wie al dat geld mag beheren? Wie toezicht mag houden op die enorme geldstroom? De dames en heren van de EU-administratie. Zij zijn van dit alles vrijgesteld. Zij betalen geen accijnzen op hun dure wijntjes in het Brusselse Europese kwartier. Zij hoeven geen 50 euro te betalen voor compressiekousen, want hun verzekeringen dekken alles, betaald door de belastingbetaler. Zij strijken exuberante lonen op, aangevuld met dagvergoedingen, onkostenvergoedingen en pensioenen waar de gemiddelde Belgische werknemer enkel jaloers naar kan staren.

Terwijl de oude man in Oostende nu verder sjokt over de dijk, steunend op zijn stok, met zijn 8 euro Temu kousen die net zo goed zitten als die van de mutualiteit, vliegt er ergens boven zijn hoofd een straaljager van de EU-commissie richting Straatsburg. Aan boord: ambtenaren die een nieuwe richtlijn bespreken over de ecologische impact van goedkope kousen. Ze drinken champagne, want ze hebben het milieu weer gered.

En de werkman? Die betaalt de rekening. Hij betaalt voor de kousen, hij betaalt voor de hoorapparaten, hij betaalt voor de btw op de salade, en hij betaalt voor de businessclass van de bureaucraat. Het is een prachtig systeem. Zolang de werkman maar blijft geloven dat het allemaal voor zijn eigen bestwil is.